فراتر از نگرانی
هر کسی گاهی اوقات نگران میشود یا احساس عصبی بودن میکند. اضطراب یک واکنش طبیعی انسان به موقعیتهای استرسزا است. اما برای افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، این ترسها و نگرانیها موقتی نیستند. اضطراب آنها ادامه دارد و حتی میتواند با گذشت زمان بدتر شود.
اختلالات اضطرابی میتواند به شدت توانایی فرد را در عملکرد در محل کار، مدرسه و موقعیتهای اجتماعی مختل کند. اضطراب همچنین میتواند در روابط فرد با اعضای خانواده و دوستان اختلال ایجاد کند. خوشبختانه، درمانهای موثری برای اضطراب وجود دارد.
در برخی موارد، داروها در درمان اختلالات اضطرابی نقش دارند. با این حال، تحقیقات نشان میدهد که درمان رفتاری، به تنهایی یا همراه با دارو، درمانی بسیار مؤثر برای اکثر افراد مبتلا به اختلال اضطرابی است.
بنظر میرسد که اضطراب یک فرآیند تطبیقی و عاطفی است. بنابراین وقتی به اضطراب فکر میکنیم، آن را به عنوان یک احساس عصبی بودن و دلهره در پاسخ به یک تهدید درک شده در نظر میگیریم. و این میتواند اشکال و اندازههای مختلفی داشته باشد و چیزهایی که باعث اضطراب میشوند برای افراد مختلف متفاوت است. به عنوان مثال، اضطراب برخی افراد ممکن است در پاسخ به پیشبینی یک رویداد خاص باشد. ممکن است در پاسخ به یک فکر مزاحم باشد. یا میتواند فقط یک احساس ناخوشایند در رابطه با عدم قطعیت باشد. و این نوع تجربیات نسبتاً طبیعی هستند.
حال، وقتی شروع به گذار از اضطراب تطبیقی و طبیعی به اضطراب بالینی میکنیم، واقعاً سوال این است که این تجربیات تا چه حد در توانایی عملکرد فرد اختلال ایجاد میکنند؟ آیا این موارد مانع توانایی ما در داشتن شغل میشوند؟ آیا آنها مانع توانایی ما برای اجتماعی بودن به روشی که میخواهیم میشوند؟ آیا آنها در توانایی ما برای عملکرد در سیستمهای خانوادگیمان اختلال ایجاد میکنند؟ بنابراین، این سوال که آیا این موارد سطوح بالینی اضطراب هستند یا خیر، واقعاً به میزان تداخل آنها با توانایی فرد در داشتن زندگی دلخواهش بستگی دارد.